Czuć pociąg

Usłyszałam wczoraj, że PKP, celem polepszenia jakości usług, ma w planach wydanie skromnych kilku milionów na przeprowadzenie ankiety na temat swojego wizerunku w oczach pasażerów.

Uważam to za fantastyczne posunięcie. Jestem pewna, że pozwoli o no na rozwiązanie wielu bolączek i wprowadzenie udoskonaleń. Skromnych, bo koszty ankiety pochłoną znaczną część przewidzianego na ten cel budżetu, ale jednak.

Bywa, że jeżdżę po okolicznych powiatach. Walcząc za każdym razem z falą paniki, jako że nigdy nie mam pewności, czy uda mi się sforsować drzwi przy wysiadaniu na mej, mało uczęszczanej stacji.

Dlatego mam nadzieję, że starczy funduszy na projekt „Wyjście z sytuacji”, w ramach którego przy wyjściach z wagonów przygotowane byłyby zestawy łomów, otwieraczy do konserw oraz taranów pozwalających podróżnemu na opuszczenie pociągu. Zamiennie każdy z pasażerów mógłby otrzymywać ulotkę „Krótki kurs ataku” rozszerzony o porady dla matek z dziećmi na ręku, czy osób o kulach (osób na wózkach nie wymieniam, PKP zna dogłębnie ich potrzeby i wie, że nie chcą one podróżować kolejami. Dlatego nie wprowadza żadnych rozwiązań, które pozwoliłby im samodzielnie wjechać do pociągu).

Ach, jakież by to było udogodnienie! Nie musiałabym więcej lustrować współpasażerów pod kątem budowy i krzepy fizycznej. Żadnych szemrzących próśb: „Czy mógłby mi pan pomóc w otwarciu drzwi?”  Krótki rozbieg, uderzenie z barku i już byłabym na zewnątrz!

Tu, tutaj jestem, ankietujcie mnie proszę!

Ichtiologu, ichtiologu!

Ten niesympatyczny osobnik z malującą się na pysku dezaprobatą, to jest (w przybliżeniu) okoń. Obiekt westchnień Marysi. 

Młoda chodzi po domu ze śpiewną i monotonną inwokacją na ustach: okoniu, okoniu! I tak przez całe przedpołudnie.

Dość mam drania, szukam remedium na niego. Co to, innych ryb nie ma?

Nie pleć

Za oknami zrobiło się jakoś pusto. Nie pnie się nic, żadne pędy nie wdzierają się do środka.  Wcale mnie to nie cieszy, że powtórzę za Andryszkiem Pierwszym. Toteż zamiaruję sporządzić girlandę z gałęzi iglaków i umiejscowić ją na parapecie. 

Wyprawiliśmy się dzisiaj po materiał konstrukcyjny. Zrywając przy okazji bukiecik groszku pachnącego. Na Boże Narodzenie spleciemy wieńce z niezapominajek i stokrotek.

Kałużysta*

Mamy najstaranniej zamiecione kałuże w powiecie.

Nasza podłoga może tylko pozazdrościć.

 

*) Danuta Wawiłow

PoRanny

Franaszek żądny był krojenia. Warzywo bardzo jednak było oporne.  

Potomek zażądał zatem wymiany narzędzia.

- Daj mi ten nóż, którym masujesz keczup!

No to wydało się, z czym zwykliśmy robić mu kanapki.

Dzień nr 730

No dobrze, RZECZYWIŚCIE, to Marysia ma urodziny. 

Zaklinam was jednak: nie oddawajcie lekkomyślnie ciastoliny w jej ręce!

Pozwólcie mi zbadać czy zabawa tym prezentem nie niesie zagrożeń.

Jest to ogromne ryzyko, przyznaję, ale gotów jestem je podjąć dla ukochanej siostry.

Sezon

Poszłyśmy po szyszki a przyniosłyśmy kapelusze. 

Nakryć głowy nigdy dość!

Bajka

Była sobie raz wędzona syrenka na śniadanie.

 

Nihil novi

To, że dzieci lubią się brudzić nie wymaga specjalnego tłumaczenia.

Jeśli wspomniane dzieci przez los wyposażone zostały w matkę, która lubi mieć święty spokój, skutki są łatwe do przewidzenia.

Śpiew, który kazał mi podnieść wzrok znad książki i spojrzeć na córkę:

„Kololy som ble” (tłumaczenie: „barwy nie zachwycają mnie”)

Prognoza

Instytut meteorologii informuje o możliwości wystąpienia lokalnych zawiei  okołopodłogowych.
Zamieci natomiast nie będzie dopóki matka się nie pofatyguje ze szczotką.

Dada

Wygląda na to, że córka z opóźnieniem odkryła, że język prywatny nie istnieje i stara się przejść na polski.

W każdym razie rezygnuje ze sformułowań tylko sobie właściwych („blamdzitata odeli ziu ziu”), na rzecz brzmiących bardziej znajomo „ja sama”, „piosę”, „nie kcę” (to ostatnie stanowi podstawę komunikacji). Najczęściej wymawia przy tym tylko część wyrazu, więc trzeba być czujnych wychwytywać kontekst wypowiedzi. Ćwiczymy zapamiętale różne fascynujące zwroty.

- Nogi.

- Ogi?

- No –gi! Powiedz „no”.

- No.

- Mhm, „gi”?

- Gi.

- No-gi.

-Ogi?

Brakuje mi jednak pewności, czy rzeczywiście mamy tu czynienia z nauką języka ojczystego. Na niedawnym spotkaniu z (fantastyczną zupełnie) Iwoną Chmielewską, przywołana została postać Hansa Arpa. I to zasiało we mnie podejrzenie, że młoda w istocie tworzy poemat dadaistyczny.

Fot.: Maria Niemal-Arp

Test na nosicielstwo

Humanoidy czyli nieodparty urok łysych

Marysia przepada za  lalkami typu bobas.  Jesteśmy dość powściągliwi w zaopatrywaniu dzieci w zabawki i mówiąc prawdę sądziłam, że lalki pojawia się w naszym domu dopiero na etapie przedszkola i towarzyszących mu fascynacji chłamem typu plastikowe roboto-pojazdy, czy lalunie o urodzie Miss Prosektorium.  Ale, że tak pozwolę sobie zatruizmować, życie lubi zaskakiwać i  w córce zakwitła miłość do  sztucznych niemowląt. Uczucie to trwa już kilka miesięcy, toteż zaczęłam się łamać i szukać jakiegoś na prezent gwiazdkowy. Mam za sobą wyczerpującą sesję wpatrywania się w zdjęcia kolejnych śpiewających, ruszających się i świecących (sic!) potworków. Nie znałam skali, na jaką produkowane są ohydne zabawki.  Po tym przeżyciu nic już nie będzie takie jak dawniej.

Dratewka współczesny

Jestem stuprocentowo przekonana, ze szanująca się, idąca z duchem czasu czarownica zamiast oklepanego maku z piaskiem kazałaby Dratewce rozdzielić pomieszane  puzzle. Oraz połączyć w pary skarpetki po praniu.  .

Dimdim

Od rana wszyscy żyją lotem Dreamlinera. Ubogie słownictwo córki wzbogaciło się o  wyraz "dimdim". Nawet brat Jerz wysłał w tej sprawie komunikat smsowy. O inny kontakt byłoby ciężko.
"Trochę trudno nam było rozmawiać, bo tego roku odrzutowce szczególnie jakoś licznie się zleciały i pola startowe za stodołą sobie uwiły, coraz też któryś w powietrze wzlatywał i głośnym świergotem  swoim słowa nasze tłumił".
Uczyniliśmy sobie własnego Dreamlinerzyka, takiego na miarę naszych możliwości. A co, stać nas!
.

Zezwierzęcenie

   Ledwie  udało się wygnać znad stawów jelonka, który od wielu tygodni  ni ogrodzenia sforsować nie potrafił, ni znaleźć bramy; a już okazało się, że w ogrodzie mamy sarnę. 

  Kiedy się budzimy, widzimy ją za oknem jak, wdzięcznie upozowana, skubie trawę stanowiąc żywą reklamę zdolności ogrodniczych Łukasza.

  Próbowałam zdjąć moment skracania źdźbeł trawy, ale sarna wyczulona jest na paparazzich. Nici z pierwszych stron w tabloidach. 

Żelazko

Prasowanie ręczników

Poprawki

Wiesz mamo, ten turkusowy obrus był kompletnie bez wyrazu.

Już go udoskonaliłam.

Przy okazji -  czarny pastel bardzo się skurczył. Chyba przez warunki atmosferyczne.

Pamiętaj, żeby kupić kilka nowych -  biel ścian też nie porywa.

Instrukcja

 Jak błyskawicznie doprowadzić do eskalacji popołudniowego brania się za łby i konfliktu między rodzeństwem?

Zarządzić wyciszającą zabawę. 

Działa niezawodnie.

 Malowanie farbami. Odkrywanie ukrytych rysunków.

Element kreacji. Tajemnica. Relaks.

Przygotowuję rysunek dla Maryśki, Franek gotuje się ze wściekłości, że nie on jest pierwszy. 

Pokazuję malowanie Frankowi - Marysia wyje wniebogłosy, bo ośmieliliśmy  się użyć  farb z tego samego pudełka co ona.

"Narysuj mi psa! (...) Ale on nie miał być  w samolocie tylko w aucie jak kot Marysi" (ryk)

"Kota, kota!" (donośne łkanie Marysi podczas  gdy matka w pocie czoła próbuje sporządzić królika).

 Zasadniczo w planach było wspólne wykonanie malowidła dla leżącego w szpitalu dziadka.

Ale, że z  niektórcych rysunków zostały ino strzępy, dziadek chyba otrzyma puzzle.

 

Jadłospis

Zbilansowana dieta matki obejmuje zjedzenie tabliczki gorzkiej czekolady po tym jak córka wchłonie:
miskę rosołu przewidzianą dla siebie,  1/3 porcji brata i oraz  zawartość talerza rodzicielki.
Na drugie przewidziany był nadziewany, pieczony kurczak.
Niestety -  jest tylko jeden.
Może Franek i  Łukasz zgodzą się na posiłek złożony z resztek czekolady, bo córuchna z pewnością będzie chciała wrzucić na ząb coś konkretniejszego.

Chcę?

Syn, zdejmując z kaloryfera ścierkę do naczyń:
- Mamo, chcesz coś takiego ciepłego? Chcesz PRZYLGNĄĆ?

Model typowo-idealny

W związku z powrotem psiska-znaleziska do prawowitych właścicieli, trochę tęsknimy za własnym czworonogiem. Rysowałam dzisiaj zatem pod dyktando syna portret pamięciowy (czyt.: wyobrażeniowy) wymarzonego psa. Na wszelkie odstępstwa od stawianych żądań (łaty, inny kolor lub figura), potomek reaguje histerią. A więc: chcemy psa formatu A4, w słonecznożółtym kolorze i  z głową w kształcie kubła.

Komunikat

Modernizacja linii kolejowej na odcinku Kuchnia-Pokój. Podróżnych informujemy o możliwości opóźnienia, wywiedzenia w pole i sprowadzenia na manowce ( w dowolnie wybranej konfiguracji).

Zagadka

Co robi wychowane na wsi dziecko dostając mandarynki?

Odp.: Uderza nimi o siebie próbując rozbić skorupki.

Kruszynka

Psisko- znalezisko.

Terror literacki

Pierwsza godzina, babcia czyta, 

druga godzina, babcia czyta, 

trzecia godzina, wnuk budzi zasypiającą babcię.

Mniam!

Ach, nie ma, nie ma jak domowa kuchnia!

 

 

 

Dzieło

Przyjechała warszawska babcia - historyk sztuki, więc twórczość malarska się rozwija. Jakby  co, to Kossaki robimy od ręki. A tu Planty Wyspiańskiego, jak sądzę.

Oczekiwanie

Ósmy numerek w ogonku do śniadania. Ech, jak zwykle kolejka!